Υπόγειο Κολοσσαίο
Οι υπόγειοι χώροι του Κολοσσαίου είναι οι χώροι κάτω από το δάπεδο της αρένας, οι οποίοι χρησιμοποιούνταν για την υποστήριξη της οργάνωσης εκδηλώσεων στην αρένα.
Αποτελούνταν από ένα σύστημα σηράγγων μέσω των οποίων κινούνταν οι σκλάβοι, εκτελώντας τα καθήκοντά τους χωρίς να διαταράσσουν τις παραστάσεις στην αρένα. Οι υπόγειοι χώροι στέγαζαν επίσης τα ζώα και τους μονομάχους, οι οποίοι προετοιμάζονταν πριν ανέβουν στην αρένα μέσω ανελκυστήρων.
ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
Μπορείτε να επισκεφθείτε το μετρό του Κολοσσαίου κάθε μέρα με το εισιτήριο Full Experience Arena and Underground, το οποίο ισχύει για 2 συνεχόμενες ημέρες και περιλαμβάνει:
Το εισιτήριο περιλαμβάνει 1 είσοδο στο Κολοσσαίο την ώρα που έχετε κάνει κράτηση και 1 είσοδο στη Ρωμαϊκή Αγορά - Παλατίνος Λόφος, πριν ή μετά την επίσκεψη στο Κολοσσαίο, εντός των 2 ημερών από την ημερομηνία ισχύος του εισιτηρίου.
Μέγιστος χρόνος στο Κολοσσαίο: 90 λεπτά
Τελευταία ώρα πρόσβασης: 4:40 μ.μ.
Κατά τη διάρκεια των ημερών με ελεύθερη είσοδο, η Αρένα του Κολοσσαίου και ο υπόγειος χώρος δεν είναι προσβάσιμοι. Τα εισιτήρια που χρησιμοποιούνται στο Κολοσσαίο το Σάββατο πριν από την πρώτη Κυριακή του μήνα με δωρεάν είσοδο μπορούν να χρησιμοποιηθούν την επόμενη Δευτέρα.
Ιστορικό και δομή
Το υπόγειο δεν είναι χτισμένο με την κορυφή του Το Κολοσσαίο, αλλά αργότερα, υπό τον εισαγωγέα Δομιτιανού, δεύτερο γιο του Βεσπασιανού, έβαλε έτσι τέλος στις πλαστές ναυμαχίες, παιχνίδια που αναδημιουργούσαν ναυμαχίες.
Το υπόγειο του Κολοσσαίου αποτελείται από ένα μεγάλο κεντρικό πέρασμα κατά μήκος του κύριου άξονα και 12 καμπυλωτούς διαδρόμους, με έναν ανελκυστήρα εμπορευμάτων που επιτρέπει στα μηχανήματα και τα ζώα που χρησιμοποιούνται στο παιχνίδι να οδηγούν στην αρένα, και πιθανώς μια σειρά από υπηρεσίες κατά μήκος του περιμετρικός τοίχος. Ένα αρθρωτό σύστημα με αντίβαρα και κεκλιμένες επιφάνειες χρησιμοποιήθηκε για την ανύψωση του γραφικού υλικού από το υπόγειο στην επιφάνεια, και οι τρύπες στο πεζοδρόμιο του διαδρόμου είναι ακόμη ορατές σήμερα.
Μια στοά στο τέλος του διαδρόμου κατά μήκος του κύριου άξονα προς τα ανατολικά συνέδεε το αμφιθέατρο με τον κοντινό Ludus Magnus. Εκεί, από την άλλη πλευρά, μονομάχοι εκπαιδεύονταν προς το φόρουμ. Πιθανώς χρησιμοποιήθηκε ξεχωριστή γκαλερί για την προετοιμασία της σκηνογραφίας. της παράστασης. Κάτω από την ανατολική στοά υπάρχει ένας υδραυλικός αγωγός που ακόμα και σήμερα μεταφέρει μια ορισμένη ποσότητα νερού στο αμφιθέατρο. Αυτός ήταν πιθανώς ένας από τους αγωγούς παροχής νερού από το Σέριο στη λίμνη για την κατοικία του Νέρωνα. .
Αυτό το νερό που ρέει μπορεί να γίνει αισθητό πολύ καλά με την επίσκεψη στην κρύπτη του κοντινού καθεδρικού ναού του San Clemente, ο οποίος βρίσκεται στην πραγματικότητα κοντά στο Ludus Magnus.
Μονομάχος
Η πρώτη παράσταση μονομάχων πιθανότατα έλαβε χώρα το 264 π.Χ. Τα. 105 π.Χ., στο φόρουμ του Καίσαρα, όπου δημοσιεύτηκε το παιχνίδι, πριν την κατασκευή του Κολοσσαίου το 80 μ.Χ.
Οι μονομάχοι ήταν γενικά σκλάβοι, εγκληματίες καταδικασμένοι σε θάνατο ή αιχμάλωτοι πολέμου και ξεκίνησαν τη σταδιοδρομία τους υποταγμένοι στους Λάνιστες, οι οποίοι είχαν το δικαίωμα της ζωής και του θανάτου πάνω τους. Οι προετοιμασίες συνεχίστηκαν για χρόνια και η εκπαίδευση γινόταν στο Κολοσσαίο μέσω υπόγειων διαδρόμων.
Οι κατηγορίες μονομάχων είναι: Regiali, Secutres, Mirmironi, Thracians, Dimacaeli, και κάθε κατηγορία είχε τα δικά της χαρακτηριστικά ως προς τον εξοπλισμό και τις επιτρεπόμενες βολές, καθώς και τα δικά της δυνατά και αδύνατα σημεία. Οι πιο κλασικές μάχες που αντιμετώπισαν: οι Regiali εναντίον των Milmironi ή οι Θράκες κατά των Σεκτών.
Οι πιο επιδέξιοι μαχητές μπορούσαν να κερδίσουν ένα σημαντικό χρηματικό ποσό και να λάβουν το ξύλινο σπαθί (rudis), που συμβόλιζε την αποκτημένη ελευθερία τους. Οι απελευθερωμένοι μονομάχοι μπορούσαν να συνεχίσουν να αγωνίζονται για χρήματα, αλλά πιο συχνά γίνονταν εκπαιδευτές σε σχολές μονομάχων ή μισθοφόροι σωματοφύλακες για οικονομική αποζημίωση. «Ave Caesar, morituri te salutant» ήταν η κραυγή που έβγαζε ο μονομάχος κάτω από το βήμα του αυτοκράτορα καθώς έμπαινε στην αρένα πριν από τη μάχη. Στο τέλος, το κοινό εξέφραζε την επιδοκιμασία του για τη ζωή ή τον θάνατο του ηττημένου μονομάχου, αλλά ήταν σπάνιο να σκοτωθεί ένας επαγγελματίας μονομάχος.
Οι καλύτεροι μονομάχοι, ωστόσο, γίνονταν αληθινοί λαϊκοί ήρωες και, εκτός από ένα σημαντικό χρηματικό ποσό, λάμβαναν ένα ξύλινο σπαθί (rudis), που συμβόλιζε την αποκτημένη ελευθερία τους.
Τα μονομαχικά παιχνίδια έληξαν γύρω στο 400 μ.Χ. με την οικονομική παρακμή της Αυτοκρατορίας, η οποία έκανε τα θεάματα πολύ ακριβά, και ξανά το 404 όταν ο Αυτοκράτορας Ονώριος τα κατάργησε, υπό την επιρροή του Χριστιανισμού, ο οποίος καταδίκαζε τις βίαιες μάχες.
Εισιτήρια Gladiator School Rome: Πληροφορίες και Εισιτήρια
Σχολή Μονομάχων
Εκπαίδευση μονομάχων σε ρωμαϊκό σχολείο: κατάλληλο τόσο για ενήλικες όσο και για παιδιά, αυτό το διασκεδαστικό μάθημα διάρκειας 2 ωρών θα σας διδάξει πώς να πολεμάτε ως πολεμιστής της αρχαίας Ρώμης.
Info and reservations
