Αυτό το ποίημα είναι σαν πληγή για μένα,
γιατί θέλω να μιλήσω για τη Ρώμη που έχει εξαφανιστεί
Και δεν μπορώ να καταλάβω
αυτήν για την ιστορία,
τη Ρώμη της Αυτοκρατορίας, τη Ρώμη της δόξας.
Αλλά τη Ρώμη που τραγουδούσε Stornelli,
ή τη σατιρική του Gioacchino Belli
Τη Ρώμη που μιλούσε σε ρωμαϊκή διάλεκτο,
φωνάζοντάς την στους δρόμους του Trastevere και του Testaccio
Την ασεβή Ρώμη, αυτή που σε κορόιδευε,
αυτή που μας είπε ο Trilussa με τα ποιήματά του
Τη Ρώμη που έβγαλε ένα βότσαλο από το παπούτσι του,
έκανε τον Pasquino να μιλάει με την κοφτερή γλώσσα
Τη νυσταγμένη και τεμπέλα Ρώμη των "διάσημων που κοιμούνται"
ή την ηδονοφιλική των "Διάσημη συνταγή από την Αδελφή Λέλα"
Γιατί στη Ρώμη, ίσως μπορούσες ακόμη και να παραλείψεις τη δουλειά
Αλλά όλοι, αν υπήρχε κάτι για να γελάσεις, πίνουν και τρώνε
Η Ρώμη που σε συνέθλιβε με αγκαλιές
Πάντα έτοιμη, ωστόσο, να πει "οι νεκροί"
Η Ρώμη όπου ως παιδιά περνούσαμε όλη μέρα παίζοντας στο δρόμο
και από ένα παράθυρο η μητέρα σου φώναζε "Έλα, μπορεί να σε σκοτώσουν"
Καθώς γράφω αυτό το ποίημα,
Συνειδητοποιώ, ωστόσο, ότι η πληγή έχει επουλωθεί
γιατί ακόμα κι αν δεν έχει μείνει τίποτα από όλα αυτά
Η Ρώμη συνεχίζει απτόητη να μαγεύει τους ανθρώπους.
Και με ένα μαγικό ξόρκι σέρνεται στην καρδιά σου
είτε γεννηθείς εκεί είτε ζήσεις εκεί για λίγες ώρες.
Χωρίς να σταματάω, λοιπόν, να γυρίζω τόσο πολύ
Θα είναι πάντα έτσι, μέχρι το τέλος του κόσμου.
Γιατί γι' αυτό η Ρώμη είναι και θα είναι πάντα η μία και μοναδική «Αιώνια Πόλη!»

Stefano Barani