Zegar słoneczny
S. Maria degli Angeli słynie również z zegara słonecznego, zwanego Linią Klementyńską, zbudowanego przez papieża Klemensa XI w 1702 r. w celu sprawdzenia ważności reformy kalendarza gregoriańskiego.
Składa się z dwóch zasadniczych elementów: dużej brązowej linii na podłodze zorientowanej dokładnie z południa na północ na około 45 metrów oraz otworu na szczycie, przez który przenika światło słoneczne, zwanego „dziurą gnomoniczną”, o średnicy około 2 cm, tj. tysięczna część jego wysokości od podłogi (20,34 m), zgodnie z ówczesną praktyką.

Obelisk
Na placu przed kościołem znajduje się jeden z dziewięciu egipskich obelisków w Rzymie.
Obelisk ma około 5,5 metra wysokości i jest umieszczony na grzbiecie marmurowego słonia jako hołd dla Aleksandra VII. We współczesnym poemacie czytamy bowiem: „Egipski obelisk, symbol słońca, słoń niesie w prezencie siódmemu Aleksandrowi. Czy zwierzę nie jest mądre? Mądrość dała światu tylko ty, Aleksandrze, dlatego masz dary Słońca”.

Godziny otwarcia
Aby zwiedzić piwnice bazyliki, należy zarezerwować wstęp na oficjalnej stronie internetowej, aby uniknąć przepełnienia w określonych porach i zagwarantować wszystkim odwiedzającym bezpieczne i przyjemne wrażenia z zwiedzania

KOŚCIÓŁ S.AGNESE W AGONE
Jej nazwa pochodzi od św. Agnieszki, dziewczynki, która według tradycji katolickiej zginęła męczeńską śmiercią w wieku dwunastu lat podczas prześladowań chrześcijan za Dioklecjana na stadionie Domicjana, który znajdował się dokładnie w tym samym miejscu, gdzie obecnie znajduje się plac i którego kwadrat podąża za kształtem.
W piwnicy, utworzonej ze starożytnego średniowiecznego oratorium, znajduje się ołtarz Cud Włosów Św. Agnieszki, marmurowa płaskorzeźba autorstwa Alessandro Algardi.

BAZYLIKA S. MARIA WIĘKSZEJ
Zbudowany przez papieża Sykstusa III w latach 432–440 po Soborze Efeskim (431), według tradycji, miał miejsce w poprzednim kościele, zbudowanym w miejscu cudownie zasugerowanym przez Maryję, która ukazała się we śnie papieżowi Liberiuszowi i patrycjuszowi Janowi. Kiedy rano 5 sierpnia 358 roku niezwykły opad śniegu rozbielił Eskwilin, papież Liberiusz wyznaczył obwód nowej bazyliki w śniegu, która została następnie zbudowana dzięki finansowaniu patrycjusza Jana (byłego niewolnika, uwolnionego przez papieża Liberiusza wiele lat wcześniej).
5 sierpnia każdego roku, ku pamięci Madonny della Neve, odtwarzany jest tak zwany „cud opadów śniegu”, a podczas sugestywnej uroczystości z sufitu zrzucana jest kaskada białych płatków.

KOŚCIÓŁ ŚW. IGNAZIO DA LOYOLA
Wraz z kościołem Gesù jest głównym kościołem zakonu jezuitów założonego w 1540 roku przez Ignacego Loyolę. Zbudowana w 1626 roku według projektu matematyka Orazio Grassiego, według projektów Carla Maderno, posiada jedną nawę, z trzema połączonymi ze sobą kaplicami po każdej stronie.
Iluzjonistyczne malowidło na okazałym sklepieniu nawy jest wspaniałe, podobnie jak perspektywiczna symulacja fałszywej kopuły autorstwa Andrei Pozzo.

BAZYLIKA S. MARIA W TRASTEVERE
Według niektórych badaczy S. Maria in Trastevere jest pierwszym miejscem kultu chrześcijańskiego w Rzymie, o którym istnieją informacje historyczne, a także pierwszą w Rzymie bazyliką poświęconą Najświętszej Maryi Pannie. Założona w 221 r. n.e. C. (III w.) przez S. Callisto i ukończono w 341 r. n.e. C. przez S. Giulio, poświęcenie Najświętszej Maryi Pannie nastąpiło później.
Wewnątrz zachowało się wiele dzieł sztuki, w tym wspaniały drewniany strop Domenichino i wspaniałe mozaiki Pietro Cavalliniego z opowieściami o Dziewicy. Fasadę poprzedza XVIII-wieczny portyk. w górnej części zachowała się mozaika z XIII wieku, która wychodzi na plac o tej samej nazwie i fontannę, zbudowaną w miejscu, gdzie według tradycji w 38 roku p.n.e. wypłynął ogromny strumień oliwy, zapowiadając przyjście Chrystusa.

BAZYLIKA ŚW. Kosmy i Damiana
Otwarty w 527 roku przez papieża Feliksa, został zbudowany na polecenie Teodoryka, króla Ostrogotów, który zlecił połączenie pomieszczeń biblioteki Forum Pokoju (z epoki Flawiuszów) z pomieszczeniami świątyni Romulusa, zbudowanej w r. Lata 20. IV w. n.e. autorstwa Maksencjusza. Ciągłe wylewy Tybru spowodowały konieczność podniesienia podłogi kościoła, która obecnie składa się z dwóch kondygnacji.
Kościół jest obecnie główną siedzibą braci franciszkanów III zakonu.

KOŚCIÓŁ S.ANDREA DELLA VALLE
Kościół stoi nad częścią ruin starożytnego Teatru Pompejusza, który poprzez swoje portyki zajmował cały obszar rozciągający się od Largo Argentina po Campo dei Fiori. Nazwa „della Valle” wywodzi się od rozległego zagłębienia na tym obszarze, w którym gromadziły się wody spływające z Kwirynału i Pincio i które utworzyło duży staw.
Jednak nazwa kościoła wzięła się od pobliskiego Palazzo Valle kardynała Andrei della Valle (nazwa wyryta nad drzwiami).

BAZYLIKA SANTA MARIA W ARA COELI
Kościół powstał na ruinach świątyni Junony Monety, na Compidoglio, podczas gdy reszta starożytnych rzymskich budowli popadała w ruinę. Budynki skupiły się wokół kościoła Aracoeli, który w górnej części rozwinął się w klasztor, natomiast na zboczach wzgórza narodził się rynek, a potem mała dzielnica.
Kościół, oprócz tego, że był miejscem kultu, był zatem zawsze centrum życia politycznego Rzymu, do tego stopnia, że ​​zgromadzenia ludowe wolnej gminy, na czele której stał Giorgio dei Pierleoni (1114), a następnie Cola di Rienzo (1347) ) odbywały się tam.

KOŚCIÓŁ ŚW. MARII DEGLI ANGELI
Jest to kościół, w którym odbywają się oficjalne uroczystości Republiki Włoskiej. Kościół zajmuje centralną salę starożytnych Term Dioklecjana od 1562 roku, kiedy papież Pius IV zlecił jego urządzanie Michałowi Aniołowi. Na podłodze znajduje się zegar słoneczny zaprojektowany przez papieża Klemensa XI, który zamówił go na Jubileusz 1700 roku, aby ustalić datę Wielkanocy w sposób jak najbardziej spójny z ruchami Słońca i Księżyca.
Otwór, przez który światło słoneczne pada na zmienny i mierzony punkt nakreślonej w podłodze linii z brązu o długości około 45 metrów, działa jak gnomon. Naprzemienność pór roku jest reprezentowana przez inkrustowane w marmurze figury znaków zodiaku, rozmieszczone wzdłuż linii, która na jednym końcu nosi znak Raka, symbolizujący przesilenie letnie, a na drugim Koziorożca oznaczający przesilenie letnie. zima.

KOŚCIÓŁ S. MARII SOPRA MINERVA
Jego nazwa wywodzi się z historycznego „nieporozumienia”, ponieważ została zbudowana w VII wieku na pozostałościach świątyni Minerwy Chalcidica (tj. odźwiernej), zbudowanej przez Domicjana na cześć jego ojca Wespazjana i jego brata Tytusa . Pozostałości tej świątyni faktycznie powiązano z Piazza del Collegio Romano.
Pod koniec XIII wieku kościół przeszedł pod panowanie dominikanów, którzy w ciągu kolejnych stuleci rozbudowali go i ozdobili niesamowitą kolekcją dzieł sztuki, jednymi z najbogatszych i najcenniejszych, jakie można znaleźć w kościele.

KOŚCIÓŁ ŚW. MARYJA POKOJU
W 1482 roku zbudowano kościół pod wezwaniem Marii, aby upamiętnić cudowne wydarzenie, w wyniku którego w tym miejscu krwawił obraz Matki Boskiej. Sykstus IV był poruszony tym wydarzeniem i złożył przysięgę, że gdyby spisek Pazzi, w który był w jakiś sposób uwikłany, nie doprowadził do wojny, której się obawiano, kazałby w tym miejscu zbudować duży kościół poświęcony Madonnie. przechowuje w sobie bogaty repertuar arcydzieł sztuki renesansu, w tym słynne freski „sybille” autorstwa Rafaela z 1514 r., dzień po odsłonięciu Kaplicy Sykstyńskiej przez Michała Anioła i prawdopodobnie pod jego wpływem.

KOŚCIÓŁ S.ANDREA DELLE FRATTE
Kościół, istniejący już w XI wieku, został całkowicie przebudowany na zlecenie markiza Del Bufalo na początku XVII wieku przez Gaspare Guerrę i ukończony przez Francesco Borrominiego, który w latach 1653-1667 zbudował wspaniałą dwurzędową dzwonnicę oraz kopuła wzmocniona ukośnymi przyporami, które nadają architekturze kształt krzyża św. Andrzeja.
Nazwa kościoła wywodzi się od jego położenia, niedaleko Piazza di Spagna, niegdyś na obrzeżach centrum miasta, gdzie rosły drzewa i krzewy.

Chiesa sant"avo alla sapienza
Arcydzieło Borromini, do którego papież Urban VIII powierzył zadanie w 1632 r. Prace rozpoczynają się jednak dopiero w 1643 r. I trwały przez ponad dwadzieścia lat. Roślina Kościoła jest pojedyncza, składająca się z dwóch nakładających się trójkątów, z zakrętami przeciętymi zakrzywionymi liniami naprzemiennymi wklęsłymi i wypukłymi i przeciwnie, i które według wielu byłoby to, że schematyczna re -proposowa pszczoły barberynowej.
Sumca wirtuozerii Borrominijskiej jest niewątpliwie kopułą, ze słynnym ślimakiem, być może zainspirowanym przez Torre di Babel lub latarnią morską Aleksandrii, która w jej spiralnej kulminacji w płonącą koronę, na której odpoczynek tiara, wykonany z kutego żelaza, globę, Pamphili zanurkował gałązką oliwną w ustach, a na koniec krzyż wykonany podczas pontyfikatu Innocenzo X.

Pod ziemią S.cecilia w Trastevere
Zgodnie z tradycją Bazylica z IX wieku zbudowano ponad pozostałości starożytnego Titulus Caecillae, który należał do Santa Cecilia. Podstawowy obszar archeologiczny ujawnia bardzo interesującą stratygrafię szczątków kilku konstrukcji, od domusu epoki republikańskiej po wyspę z epoki cesarskiej. W piwnicy znajduje się również miejsce zidentyfikowane jako starożytne Balneum, w którym zgodnie z tradycją święty był męczennikiem.

Sancta Sanctorum Chapel
Najbardziej szanowanym sanktuarium Rzymu, według historyków średniowiecza, było prywatne oratorium papieży do renesansu.
Dzisiaj jest cudowna kaplica, którą Pielgrzym może się modlić, po osiągnięciu ostatniego kroku Świętego Mikołaja

Santa Scala
Zgodnie z tradycją chrześcijańską, w 326 r. Został przetransportowany przez Jerozolimę do Rzymu na polecenie Da Sant’elena, imperatora matki Konstantyna. A 28 kroków, które tworzą skalę, byłoby dokładnie takie same, jak Jezus kilka razy w dniu wyroku śmierci w Pałacu Paliat Paliate.
Zwyczajowe jest wchodzenie na kolana, modlitwę, kroki Świętej Scali jako akt oddania, aby przeżyć pasję Chrystusa i zapewnić plenarne pobłażanie od grzechów.

Bazylica S. Giovanni w Laterano
Jest to katedra diecezji Rzymu. Pierwsza chrześcijańska bazylika, zbudowana na polecenie cesarza Konstantyna, który nazwał go w Sancto Salvioris, po słynnym edyktie Mediolanu z 313.
Nazywa się to „arcibasilica”, ponieważ jest pierwszym z czterech głównych papieskich bazylików i najstarszą i najważniejszą bazyliką katolicyzmu. Mówiąc dokładniej, ma honorowy tytuł Omnium urbis et orbis ecclesiarum mater Et caput lub matka i szef wszystkich kościołów w mieście i na całym świecie.

Bazylika św. Klemensa
Kompleks archeologiczny S. Clemente stoi w dolinie między College Opio i Celio, na Via Di S giovanni w Laterano, który był częścią dróg stosowanych w procesjach papieskich, które z bazyliki S Pietro w Watykanie osiągnęły S. Giovanni w Laterano.
S Clemente to konstrukcja czteropoziomowa: na dole czwartego poziomu są resztki ery republikańskiej i augusta, zniszczone podczas pożaru 64 AD Nero, więcej na trzecim poziomie znajdujemy resztki Rzymu Cesarskiego, w tym A Pistolet maszynowy świątynnej. Jeszcze wyżej, na drugim poziomie, oryginalna bazylika z IV wieku, z ważnymi i niemal unikalnymi freskami IX i XI wieku. Wreszcie, na pierwszym poziomie, obecna bazylica zrekonstruowała 12. po zniszczeniu, które miało miejsce podczas worka Rzymu z 28 maja 1084 r., Jeden z najbardziej tragicznych dni w długiej historii Rzymu.